Yine, bir, bazen gerçekler acıtır yazısıyla karşınızdayım.
Müziğe olan aşkımı bilen bilir. Müzikal
hikeyemi de….
Ancak aşkımı hafife almış olacaklar
ki yakın çevremin hiç biri ellerinden gelebildiğince bu aşka onay vermedi.
Gözardı etti, hafife aldı, basite indirgedi… Yaptığım hiçbir müzik çalışması
tanıdıklarım tarafından merak edilipte sorulmadı mesela.
Toplandığımız ortamlarda “Nasıl
gidiyor müzik çalışmaları” diye soracak bir muhatabım olmadı. Hep müzkal
kimliğim görmezden gelindi. Yok sayıldı. Ne manevi olarak, ne maddi olarak, yakın
çevremden destek görmedim. Bu tavrı bana yapılan bir saygısızlık olarak kabul
ediyorum.
Ne yapmam gerektiği hakkında fikir
veren, sahip çıkan olmadı. Çünkü bana bu konuda inanmadılar. Belkide müzik
piyasasına yakıştıramadılar beni, orada olmamı istemediler. Sigortalı herhangi
bir işin çalışanı olarak beni bir yerlere koydular.
Yaptığım müziği benim için bir hobi
olarak gördüler. Benim adıma karar vermiş oldular.
Sosyal medyada gizli gizli beni takip
edip hatta aleni şekilde paylaşımlarımı görüp tepkisiz kalan yakınlarım oldu.
Bunu da onları görmeme, bilmeme rağmen sık sık paylaşımlarımı takip ederek
yaptılar.
Kimisi geçmişteki olmadık şeylere
takılarak, garip saçma şeyleri bahane ederek müzikal ilerleyişimi görmezden
geldi.
Tüm bu kayıtsızlıklara, etrafın içten
içe iyi ve başarılı şeyler yapamama temennilerine
rağmen dönüp baktığımda, kendimi başladığım yerden çok daha ileride görüyorum.
Bu durum bana, keyif, mutluluk ve gurur veriyor. Bunu, hayatımda çok önemli bir
başarı olarak görüyorum. Otel garsonluğundan profesyonel olarak müzik yapabilen
bir şahıs konumuna gelebilmek bir başarıdır. Yeri gelmişken, beraber şarap
bardağı sildiğimiz, her türlü haksızlığı yutkunarak kabul etmek zorunda
kaldığımız o dönemdeki arkadaşlarımın da şimdilerde kendilerine, hayallerine
yakışır işlerle uğraştığını temenni etmek istiyorum.
Durum böyleyken, bahsettiğim
davranışlarda bulunan kimselerin bundan sonra da beni yalnız bırakmalarını
istiyorum. Yanımda olmaları için çok geç olduğunu düşünüyorum. En ihtiyacım
olduğu zamanlarda olmayanlar güzel ve başarılı günlerimde de yanımda olmasınlar
lütfen. Aksini midem kaldırmaz zaten. Bu samiyetsizliği kendilerine biraz
saygıları varsa yapmasınlar.
Evet, gelelim işin bana inanlar
kısmına. İlk pro stüdyo/kayıt dönemimdeki inananlardan, şimdi hala yanımda
inancını sürdürenlere…
Müzik işinde maddi kısmın gerekliliği
tartışılmaz. Bu olmazsa olmaz durumun tek kaynağı olan ve canını dişine takarak
bana kaynak oluşturan sevgili eşimin hakkı tartışılmaz çok büyük. Bununla
beraber gelen sıkıntılı günlerimizde büyük bir maneviyat örneği göstererek
yanımda olmaya devam eden ve bu işin sonuna kadar peşini bırakmamamı
tembihleyen koca yürekli eşime ne kadar teşekkür etsem, ne kadar satır yazsam
az kalır. Ürettiklerimin kapalı kapılar arkasında kalmamasının tek nedeni sevgili
eşimdir. Sesime, emeğime, ürettiklerime, bu işe olan saygıma, sevgime değer
veren biricik eşime tekrar ve tekrar buradan teşekkür etmek istiyorum.
Beni idare ettiği, üzerime titrediği,
güçlü durduğu, fazlasıyla sorumluluk aldığı ve beni gerçekten sevdiğini her an,
her konuda, her durumda, hissettirdiği için minnettarım.
Ömrümün Sol Anahtarı Seni Seviyorum.
12.07.2024
.png&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*){kind=link}